Vieiros: Galiza Hoxe
Declaracións presidenciais
E que no lo neguen! O FLTM congratúlase polas afirmacións e verdades que declarou o Alcalde-presidente Meirego, !Que se enntere o Mundo Enteiro, os Meiregos sabemos a dirección da auga,
Conquistamos as terras da Hispania
Os Lobos Meiregos auían (terminoloxia Meirega) alén das Terras Meiregas
Expresións
A peña de M de Meira organiza a nova versión de Expresións Espontáneas
www.Mdemeira.org
MYSPACE/EXPRESIÓNS
www.Mdemeira.org
MYSPACE/EXPRESIÓNS
Polos vieiros do vello Miño
Polos vieiros do vello Miño
De Estro Montaña.
Minuciosa viaxe polas beiras do río Miño. Desde o seu nacemento na serra de Meira, ata a desembocadura en Caminha, o autor móstranos un paseo polas vellas cidades episcopais ―Lugo, Ourense, Tui―, os cenobios do Císter, os castros celtas, pazos, illas, pobos anegados, tradicións relixiosas, festas populares, a gastronomía...
En Galego ou Meirego
Activistas pro-galego respostarom à manifestaçom espanholista de Galicia Bilingue, que tivo que ser escoltada em todo momento por um numeroso efetivo policial. As forças de ocupaçom carregarom contundentemente contra @s que erguerom vozes em favor da nossa língua. Despois dos confrontos entre a polícia e militantes independentistas forom detidas 12 pessoas.
O FLTM solidarízase coas persoas detidas brutal e inxustamente por defender a nosa lingua "Na Galiza en Galego ou Meirego"
Ligazóns:
galiza.indy
GZvideos
Isca.gz
Miño Meirego
Fonmiñá é unha pucharca entre prados, non moi grande, veireada de espadanas e cercada cunha tea metálica que non pode ser máis antiestética. Por cada banda da pucharca ergueron dous moimentos: un cruceiro mais ben probe e, defrente, un grupo escultórico que representa a un vello barbado cunha serpe rubíndolle polas pernas que se lle enrola á cintura e na base, duas figuras femeninas. Todo moi raquítico e moi feo como o chapeo de Napoleón primeiro, como dixo Francis Jammes.
O Miño provocou poucos poemas. Lembramos versos que lle adicaron Díaz Jácome, Iglesia Alvariño, Avelino Díaz, Augusto Casas… e pouco máis. Botamos de menos na nosa literatura o gran poema ó Miño e o gran poema a Compostela. Para acometer con éxito estas empresas compría, como escribiría un romántico, o estro poético de Pondal. Non estaría mal, e aínda sería precisa, unha biografía do Miño. Don Ramón Otero Pedraio era o home indiscutible pra escribila.
Entre o Pedregal de Irima e Fonmiñá está a viliña de Meira, xurdida ó redor do mosteiro bernardo. Hoxe o edificio do mosteiro é casa consistorial e rectoral. A eirexa, dende a desamortización, quedou convertida en templo parroquial. Un fermoso e sobrio exemprar gótico, sin adornos, con retábulos e imaxes barrocas. Na fábrica do edificio mistúrase a pizarra –xisto- e a cantería. Sería fermoso e útil inventar unha teoría que explicara a relación que hai entre o marmurio do río neno coas súas melodías e as súas pausas- e cos capíduos da régoa de San Bernardo, escritas nun latín doado e armonioso.
Vale a pena ver o nacemento do Miño, ollar as súas claras fontes montesías e comprobar como a auga –pura, limpa e inocente- baixa estarabouzando e brincando entre penedos como os cervos dos nosos cancioneiros. Dende Irima óllase a Terra Chá inmensa, gris e verde. A unha banda están os prados bricios de Seixosmil. A outra, nun outo, según se vai prá Pontenova, Alvare. Voltando para Lugo temos que pasar por Paraxes, un val breve, prodixiosamente verde que xa quere ser Terra Chá. Ou que xa a é.
En Castro de Rei, entre Quintela e Bendia, o Miño é dunha insuperable fermosura, cos seus caneiros e as súas insuas. Mais onde acada a súa plenitude é en Outeiro de Rei, no Campo de Santa Isabel. O contemplar tal beleza lembramos os versos de Avelino Díaz:
Un río con tantos pulos
non pode nacer no chan;
ten que nacer nunha serra
grávida de maxestá.
ven querida Feira.
Unha especie de documental, un pouco aspero e diafano dende o meu punto de vista de Mtv, pero que non deixa de ser curioso, a feira, todo un referente Meirego.
O noso río
"O Río Miño"
Coa casual visita ás paraxes meiregas, descubrindo pedras misteriosas e outras zonas que non comentarei para abreviar… unha parada no nacemento do Miño. Debera ser a interpretación da bandeira galega de dereita a esquerda pola súa traxectoria..Varias son as lendas que fan referencia a esta paraxe na que un se sinte en total contacto coa natureza.
A máis antiga, con connotacións bíblicas, fala duns homes pecadentos convertidos en pedras e que agardan a purificación coas augas limpas que alí nacen.
Unha máis recente fala da época na que chegaron os monxes do Císter. Unha vella feiticeira chamada Irimia que vivía na serra negárase a pagar os seus tributos, polo que os monxes decidiron quedar coas súas terras ricas en fontes para manter ao seu gando. A vella feiticeira encabuxada decidiu cortar o abastecemento de auga das súas terras facendo medrar tanto as pedras que impediran ver a auga até o límite das súas posesións: “Nunca poderedes probar as primeiras augas deste río porque é Miño”.
Un feitizo que aínda se mantén, xa que pasear polo pedregal é ouvir o ruxe-ruxe das primeiras augas do Miño que se agochan dos nosos ollos. Dende aquí pódense facer varias rotas a pé, a máis coñecida é a da Meixoadoira.
Cos seus 307 km, o Miño é o río máis longo de Galiza. Nace no Pedregal de Irimia na Serra de Meira,. Forman tamén a súa cabeceira os Regos, Porto da Pena e Xirómeno. Máis adiante acrecenta o seu caudal coas augas da Lagoa de Fonmiñá (A Pastoriza - Lugo, a uns 50 km ao norte da capital de provincia). Atravesa Lugo e Ourense, e desemboca en A Guarda (Pontevedra), facendo fronteira con Portugal (onde se di que desemboca preto de Caminha). Pasa polas vilas de Rábade (Lugo), Tui, Melgaço, Monção e Valença do Minho.É tamén o río máis caudaloso de Galiza, tendo como afluente o Sil, que aporta un caudal semellante na fronteira entre as provincias de Lugo e Ourense (Os Peares, 30 km ao norte de Ourense).
Está inzado de encoros: 3 entre Lugo e Ourense Belesar, 654 hm³ Os Peares, 182 hm³ Velle, 17 hm³ e dous entre Ourense e Portugal Castrelo de Miño, 60 hm³ Frieira, 44 hm³.
Despois de recibir o Sil, flúe cara ao sudoeste e constitúe a partir do encoro de Frieira ata a desembocadura fronteira entre Galiza e Portugal. En Ribadavia, ás súas beiras, prodúcese o célebre viño do Ribeiro de Avia.
Fai de fronteira uns 80 km, no centro dun val de forte produción agrícola, con millo ou patacas, por exemplo, así como forraxe para o gando. Na tirada final tamén se ve bordeado por viñas de Alvariño.
É practicamente non navegábel, exceptuada a súa desembocadura.
De Avelino Díaz:RIO MIÑO
RioMiño ¿Quen dixo, craro río Miño que naces en Fumiñá
se xunt-a Monterredondo, xa pasas, feito un rapaz?
¡Se xa; na Ponte de Meira
semellas ser un lanzal
mozo, que canta as cantígas
i-ó lonxe vai troulear!Eu sei que, sendo inda neno,
cando escoitas as campás
de Meira, na Veiga d-Horta,
aprendes a rezar.E sei, tamén, que tés
o teu bercio máis atrás,
aló na Serra de Meira,
d-Irima no Pedregal.E, dend-ali, como todo
galego qu-ha d-emigrar,
xa sales dicindo un prego
ou ben, un doce cantar.Despois, no longo camiño
pol-a terra galicián,
es un meirego que marcha
camiño de Portugal.
Por eso, porqu-és meirego,
por eso te quero máis.
(¡ Quizabes tuas augas levan
as bágoas de miña nai!) Cando chegues, río galego,
ás costas de Portugal
rolando en limpas maréias
volta ás praias galiciáns.¡ Volve, río Miño, volve,
que o galego que se vai
po-los vieiros do mundo
sempre teima de voltar!
O Poeta de Meira
Coa casual visita ás paraxes meiregas, descubrindo pedras misteriosas e outras zonas que non comentarei para abreviar… unha parada no nacemento do Miño. Debera ser a interpretación da bandeira galega de dereita a esquerda pola súa traxectoria..Varias son as lendas que fan referencia a esta paraxe na que un se sinte en total contacto coa natureza.
A máis antiga, con connotacións bíblicas, fala duns homes pecadentos convertidos en pedras e que agardan a purificación coas augas limpas que alí nacen.
Unha máis recente fala da época na que chegaron os monxes do Císter. Unha vella feiticeira chamada Irimia que vivía na serra negárase a pagar os seus tributos, polo que os monxes decidiron quedar coas súas terras ricas en fontes para manter ao seu gando. A vella feiticeira encabuxada decidiu cortar o abastecemento de auga das súas terras facendo medrar tanto as pedras que impediran ver a auga até o límite das súas posesións: “Nunca poderedes probar as primeiras augas deste río porque é Miño”.
Un feitizo que aínda se mantén, xa que pasear polo pedregal é ouvir o ruxe-ruxe das primeiras augas do Miño que se agochan dos nosos ollos. Dende aquí pódense facer varias rotas a pé, a máis coñecida é a da Meixoadoira.
Cos seus 307 km, o Miño é o río máis longo de Galiza. Nace no Pedregal de Irimia na Serra de Meira,. Forman tamén a súa cabeceira os Regos, Porto da Pena e Xirómeno. Máis adiante acrecenta o seu caudal coas augas da Lagoa de Fonmiñá (A Pastoriza - Lugo, a uns 50 km ao norte da capital de provincia). Atravesa Lugo e Ourense, e desemboca en A Guarda (Pontevedra), facendo fronteira con Portugal (onde se di que desemboca preto de Caminha). Pasa polas vilas de Rábade (Lugo), Tui, Melgaço, Monção e Valença do Minho.É tamén o río máis caudaloso de Galiza, tendo como afluente o Sil, que aporta un caudal semellante na fronteira entre as provincias de Lugo e Ourense (Os Peares, 30 km ao norte de Ourense).
Está inzado de encoros: 3 entre Lugo e Ourense Belesar, 654 hm³ Os Peares, 182 hm³ Velle, 17 hm³ e dous entre Ourense e Portugal Castrelo de Miño, 60 hm³ Frieira, 44 hm³.
Despois de recibir o Sil, flúe cara ao sudoeste e constitúe a partir do encoro de Frieira ata a desembocadura fronteira entre Galiza e Portugal. En Ribadavia, ás súas beiras, prodúcese o célebre viño do Ribeiro de Avia.
Fai de fronteira uns 80 km, no centro dun val de forte produción agrícola, con millo ou patacas, por exemplo, así como forraxe para o gando. Na tirada final tamén se ve bordeado por viñas de Alvariño.
É practicamente non navegábel, exceptuada a súa desembocadura.
De Avelino Díaz:RIO MIÑO
RioMiño ¿Quen dixo, craro río Miño que naces en Fumiñá
se xunt-a Monterredondo, xa pasas, feito un rapaz?
¡Se xa; na Ponte de Meira
semellas ser un lanzal
mozo, que canta as cantígas
i-ó lonxe vai troulear!Eu sei que, sendo inda neno,
cando escoitas as campás
de Meira, na Veiga d-Horta,
aprendes a rezar.E sei, tamén, que tés
o teu bercio máis atrás,
aló na Serra de Meira,
d-Irima no Pedregal.E, dend-ali, como todo
galego qu-ha d-emigrar,
xa sales dicindo un prego
ou ben, un doce cantar.Despois, no longo camiño
pol-a terra galicián,
es un meirego que marcha
camiño de Portugal.
Por eso, porqu-és meirego,
por eso te quero máis.
(¡ Quizabes tuas augas levan
as bágoas de miña nai!) Cando chegues, río galego,
ás costas de Portugal
rolando en limpas maréias
volta ás praias galiciáns.¡ Volve, río Miño, volve,
que o galego que se vai
po-los vieiros do mundo
sempre teima de voltar!
O Poeta de Meira
1 de Abril:
Son garda civil e considérome independentista”
Contactamos cun axente que leva o adhesivo 'GZ' no seu automóbil particular.
Redacción - 10:20 01/04/2008
Tags: vieiros 1 de abril
A semana pasada saltou a polémica. Segundo o Movemento polos Dereitos Civís (MpDC), mandos da Garda Civil aconselláronlle aos axentes que tomasen datos dos vehículos que portasen o adhesivo 'GZ'. Este mesmo luns, a Unión de Gardas Civís de Galicia sinalaba que non tiña constancia destes feitos. Porén, sinalaban que, de confirmarse, serían censurábeis xa que “o uso das siglas GZ está xeralizado. En case todas as familias as porta algún membro, até gardas civís”. Seguindo estas informacións, en Vieiros logramos contactar cun garda civil que ten este símbolo no seu coche particular. Manuel Verde Verde (o nome é ficticio xa que o funcionario prefire manterse no anonimato), comenta con nós a última polémica.
-Vostede leva o símbolo 'GZ' no seu coche, por que tomou esta decisión?
-Pois a verdade é que cando comprei o coche de segunda man en Baio xa traía a “pegata”. Quedáballe moi ben, porque o coche é negro e contrasta co fondo branco que ten o adhesivo. Ademais eu son galego, sen complexos.
-E non lle trouxo problemas ter este distintivo?
-Ninguén me dixo nada. Bueno, tiven un sarxento que unha vez me chamou a atención e díxome que polo menos tiña que poñer o E no outro lateral...para compensar. Pero non lle fixen caso, claro.
-Vostede como se define politicamente?
-Pois eu sonlle independentista...
- Pero vostede é garda civil...como é compatíbel isto?
-Imos ver, este é un choio coma calquera outro. O que temos que acabar é dunha vez con tanto prexuízo. Eu mentres fago o servizo son garda civil e logo son persoa. E logo un funcionario do INEM non pode celebrar o Día da Patria?
- A verdade é que mirado así...
- O que pasa é que o país está cheo de tópicos. Se vostede estivese nalgúns cuarteis ficaría sorprendido. O meu caso non é o único, nin moito menos. Hai de todo. De feito, eu coñecín en Pontevedra un oficial que era reintegracionista co que moito teño discutido, porque eu sonlle máis da opción ILG-RAG.
Esta nova pertence á Edición especial Vieiros 1 de abril
Contactamos cun axente que leva o adhesivo 'GZ' no seu automóbil particular.
Redacción - 10:20 01/04/2008
Tags: vieiros 1 de abril
A semana pasada saltou a polémica. Segundo o Movemento polos Dereitos Civís (MpDC), mandos da Garda Civil aconselláronlle aos axentes que tomasen datos dos vehículos que portasen o adhesivo 'GZ'. Este mesmo luns, a Unión de Gardas Civís de Galicia sinalaba que non tiña constancia destes feitos. Porén, sinalaban que, de confirmarse, serían censurábeis xa que “o uso das siglas GZ está xeralizado. En case todas as familias as porta algún membro, até gardas civís”. Seguindo estas informacións, en Vieiros logramos contactar cun garda civil que ten este símbolo no seu coche particular. Manuel Verde Verde (o nome é ficticio xa que o funcionario prefire manterse no anonimato), comenta con nós a última polémica.
-Vostede leva o símbolo 'GZ' no seu coche, por que tomou esta decisión?
-Pois a verdade é que cando comprei o coche de segunda man en Baio xa traía a “pegata”. Quedáballe moi ben, porque o coche é negro e contrasta co fondo branco que ten o adhesivo. Ademais eu son galego, sen complexos.
-E non lle trouxo problemas ter este distintivo?
-Ninguén me dixo nada. Bueno, tiven un sarxento que unha vez me chamou a atención e díxome que polo menos tiña que poñer o E no outro lateral...para compensar. Pero non lle fixen caso, claro.
-Vostede como se define politicamente?
-Pois eu sonlle independentista...
- Pero vostede é garda civil...como é compatíbel isto?
-Imos ver, este é un choio coma calquera outro. O que temos que acabar é dunha vez con tanto prexuízo. Eu mentres fago o servizo son garda civil e logo son persoa. E logo un funcionario do INEM non pode celebrar o Día da Patria?
- A verdade é que mirado así...
- O que pasa é que o país está cheo de tópicos. Se vostede estivese nalgúns cuarteis ficaría sorprendido. O meu caso non é o único, nin moito menos. Hai de todo. De feito, eu coñecín en Pontevedra un oficial que era reintegracionista co que moito teño discutido, porque eu sonlle máis da opción ILG-RAG.
Esta nova pertence á Edición especial Vieiros 1 de abril
A Galiza Irredenta
Supoño que aqueles que nunca pertenceron nin pertencen a unha Nación con seculares dificultades de se organizar soberanamente como tal ou que fican, deliberadamente ou non, alonxados deste tipo de preocupación e sensibilidade íntima e colectiva, parecera-lles unha simpleza, cando non unha perfecta parvada, falar hoxe en dia da "Galiza irredenta", deses homes e territórios que un dia foron galegos e hoxe non o son por claras aínda que complexas razóns. Pode un imaxinar sen esforzo o aceno e ata os posíbeis epítetos dirixidos por tales interlocutores a quen para "gañar o seu tempo", o perderia -según eles- en tales anacronismos románticos.
Sen embargo, fronte a tal insensibilidade e esmagadora postura, que nada quere coñecer nin cambiar, hai que contrapoñer a História e mailo presente, reafirmar a necesidade de se rebelar contra os determinismos político-administrativos e incidir nas posibilidades que o tempo presente oferece de formular-se e reconsiderar cuestións até agora fechadas por posicións "borbónicas" e radicalmente tabúes por ineluctábel domínio da "Realpolitik".
Cando se fala disto non se está fora do tempo nin se exerce unha inútil sublimación da História. Aténde-se á situación actual de crise do Estado unitário e aténdese tamén a que o crecente fenómeno plurinacional (estatalizado) exixe que os novos centros políticos nacionais se configuren axeitadamente e non deixen "no man lands" nos que habiten persoas desarraigadas da sua pertenza territorial, cultural e lingüística, no seu caso.
Formular unha cuestión así - e profundizar nela- implica espir-se da moita carga histórica centralista e supón, asemade, valorar en todo o seu alcance dunha filosofia de liberdade humana individual que se engrandece coa sua dimensión grupal e nacional.
A Galiza Irredenta (Xerais, 1998, Álvaro Xosé López Mira)
Rota do Pedregal
Para percorrer esta interesante ruta, que nos permite gozar da Serra de Meira e coñecer o lugar exacto no que nace o río Miño,o noso bem querido Pedregal, podemos empregar o cabalo ou a bicicleta de montaña, aínda que tamén se pode facer a pé. Son uns 11 Km., que nos levarán unhas 3 horas, en función do medio empregado e da forma física. O punto de partida é a vila de Meira, se a realizamos a pé. Aquí poderemos contemplar a magnífica igrexa románica, do antigo convento cisterciense, e degustar as saborosas empanadas da vila. En caso de utilizar o cabalo, sairemos dende as Corvaceiras onde o podemos alugar, do mesmo xeito que as bicicletas. Xa cun guía que nos acompaña, tomaremos desde aquí cara ao Pedregal por unha pista de terra e camiños asfaltados, ata chegar á base, onde xa corren as augas do novo Miño. Existe unha fonte de cristalinas augas, que poderemos beber antes de proseguir camiño. En Irimia de Arriba hai un interesante hórreo, que merece a pena coñecer. Ascendemos pola pista que nos leva ata a Cruz de Meira ? lugar onde se celebran «fachendosos» cos cabalos salvaxes da serra?, con preciosas panorámicas da Terra Chá, nos días claros. A ruta pasa por baixo das antenas do repetidor; desde aquí poderemos ver o val do Eo, na vertente este de a Sierra. Máis adiante, atopamos a Pena dos Corvos, onde a lenda sitúa unha pota de ouro escondida polos monxes do Mosteiro de Meira, expulsados tras a desamortización de Mendizábal. Continuamos, para pasar por encima das casas de Espido de Murias, pola preciosa Fraga de Candedo, e xa pola Lama Travesa e a Penela, dende aí xa estamos de volta o punto de partida.
O poeta de Meira
Avelino Díaz naceu en Santa Comba de Orrea, Concello de Riotorto (Lugo), o día 14 de novembro de 1897.
Aos dez anos foi vivir a Meira coa súa familia e no 1910 emigrou á Arxentina, voltando a Galiza no 1916 e volvendo a saír no 1920 para Cuba onde estivo moi pouco tempo e de alí foi cara a Bos Aires (1921).
A infancia de Avelino Díaz tivo días tristes, soubo de sufrimentos, o que lle foi dando namentres medraba unha mocidade de rexa moral con inquedanzas de home estudioso para chegar na madurez a ter unha personalidade literaria de fonda raizame galega. Empurrado polo sentimento galego que lle naceu na diáspora achegouse á colectividade de Bos Aires e comezou a facer xornalismo.
Colaborou en "Céltiga", "Despertar Galego" e no seu sucesor "Galicia", do que foi director durante algúns anos, así como nos xornais "Opinión Gallega" , "Lugo" e a Revista "Galicia Emigrante" que dirixía Luís Seoane.Durante a guerra civil Avelino púxose a traballar coas organizacións de axuda á España Republicana. En contacto coa Federación de Sociedades Galegas realizou unha morea de tarefas solidarias. Coa derrota das forzas leais comezaron a chegar os exiliados, entre eles o "guieiro natural dos galeguistas", Alfonso Daniel Rodríguez Castelao. Avelino participou na creación das Irmandades Galegas participando do seu xornal "A Nosa Terra". Nun dos seus artigos o propio Avelino Díaz sinala sobre o momento político:
"Manteñamos ergueita a nosa fe, vivamos coa esperanza e fagamos no adiante, como fixemos ata agora, do amor á nosa patria a oración laica de todos os días e de todas as horas. O noso pobo vive e ten inquietude. Mañá mesmo pode ser día de redención".O 28 de xuño de 1936 díxonos que "os tempos foron chegados e que -as nosas vaguedades cumprido fin terán-".En 1947 publicou "Debezos" en galego e "Flor de Retama" en castelán, ambos os dous poemarios. En 1963 publicou en galego o libro de poesía "Pallaregas"; con relación a este último libro o escritor Ricardo Molinari sinalou nun artigo: "En `Pallaregas´ Avelino Díaz súperase sobre os seus outros envíos `Debezos´ e `Flor de Retama´. Todos os temas son dunha galeguidade entrañable. É esta poesía de sentimento íntimo e canle ao mesmo tempo".No ano 1951 foi nomeado Correspondente da Real Academia Galega. Foi Secretario do Primeiro Congreso da Emigración Galega que se fixo en Bos Aires en 1956. Foi tamén membro da Comisión de Cultura do Centro Galego e do Consello de Galiza. Formou parte dos xurados literarios do Centro Galego de Bos Aires.O poeta de Meira, como se lle chamaba, cultivou a amizade de numerosos poetas arxentinos e foi un dos fundadores do grupo literario "Impulso"; participou tamén do famoso Ateneo da Boca, onde se reunían poetas, artistas plásticos e librepensadores de destacado prestixio.O recoñecido crítico literario Ricardo Carvalho Calero sinalou nunha ocasión: "Avelino Díaz ten xa un lugar no mundo literario galego".Avelino Díaz era un fondo coñecedor da obra de Alfonso Castelao e chorouno como poucos, con ollos baleiros de luz mais cheos de afervoada admiración.Segundo conta Neira Vilas nas súas "Memorias da Emigración": "Traballaba nunha importante empresa exportadora de cereais e por esa razón viaxaba con frecuencia ao Uruguai e ao Brasil. Pasaba longas tempadas en Montevideo onde se vencellou á colectividade galega e tomou parte en actividades culturais e patrióticas. O seu facer estivo compartido entre as dúas beiras do Plata".Avelino Díaz tivo que arrastrar una dura enfermidade durante os seus últimos anos da súa vida o que lle imposibilitou continuar coa súa actividade creadora, malia que era moi común atopalo en todo tipo de acto patriótico que tivera como obxectivo a liberdade de Galiza.Cando estaba para cumprir os 74 anos, o 29 de marzo de 1971 faleceu no sanatorio do Centro Galego de Bos Aires. Os restos do poeta foron despedidos polos señores Segundo Pampillón e no nome do Consello de Galiza Antón Alonso Ríos.O xornal "El Correo de Galicia" de Bos Aires sinalou diante da súa morte:
"A vida de Avelino Díaz foi exemplar en todos os aspectos. Non se limitou a facer versos crendo que con iso xa cumprira co seu deber con Galiza. El sabía que os versos sós non axudarían á súa terra a saír da escura noite na que estaba sumida e por ese traballo, con laudable inquietude, en todo evento que se organizara para demostrar os anceios de liberdade que os galegos teñen...".Mentres que a Revista "Galicia" do Centro Galego sinalaba:
"O Centro Galego chora por este fillo de Galicia inmortal que nos deixou hai poucos días. O seu corpo está perto do de Castelao e Suárez Picallo no noso Panteón. A alma fica lonxe... na terra que un día tomou a Avelino Díaz para facer del un grande poeta".Como dixo "A Nosa Terra": "Así foi en vida este bo galego, bo patriota e inspirado poeta".
"Manteñamos ergueita a nosa fe, vivamos coa esperanza e fagamos no adiante, como fixemos ata agora, do amor á nosa patria a oración laica de todos os días e de todas as horas. O noso pobo vive e ten inquietude. Mañá mesmo pode ser día de redención".O 28 de xuño de 1936 díxonos que "os tempos foron chegados e que -as nosas vaguedades cumprido fin terán-".En 1947 publicou "Debezos" en galego e "Flor de Retama" en castelán, ambos os dous poemarios. En 1963 publicou en galego o libro de poesía "Pallaregas"; con relación a este último libro o escritor Ricardo Molinari sinalou nun artigo: "En `Pallaregas´ Avelino Díaz súperase sobre os seus outros envíos `Debezos´ e `Flor de Retama´. Todos os temas son dunha galeguidade entrañable. É esta poesía de sentimento íntimo e canle ao mesmo tempo".No ano 1951 foi nomeado Correspondente da Real Academia Galega. Foi Secretario do Primeiro Congreso da Emigración Galega que se fixo en Bos Aires en 1956. Foi tamén membro da Comisión de Cultura do Centro Galego e do Consello de Galiza. Formou parte dos xurados literarios do Centro Galego de Bos Aires.O poeta de Meira, como se lle chamaba, cultivou a amizade de numerosos poetas arxentinos e foi un dos fundadores do grupo literario "Impulso"; participou tamén do famoso Ateneo da Boca, onde se reunían poetas, artistas plásticos e librepensadores de destacado prestixio.O recoñecido crítico literario Ricardo Carvalho Calero sinalou nunha ocasión: "Avelino Díaz ten xa un lugar no mundo literario galego".Avelino Díaz era un fondo coñecedor da obra de Alfonso Castelao e chorouno como poucos, con ollos baleiros de luz mais cheos de afervoada admiración.Segundo conta Neira Vilas nas súas "Memorias da Emigración": "Traballaba nunha importante empresa exportadora de cereais e por esa razón viaxaba con frecuencia ao Uruguai e ao Brasil. Pasaba longas tempadas en Montevideo onde se vencellou á colectividade galega e tomou parte en actividades culturais e patrióticas. O seu facer estivo compartido entre as dúas beiras do Plata".Avelino Díaz tivo que arrastrar una dura enfermidade durante os seus últimos anos da súa vida o que lle imposibilitou continuar coa súa actividade creadora, malia que era moi común atopalo en todo tipo de acto patriótico que tivera como obxectivo a liberdade de Galiza.Cando estaba para cumprir os 74 anos, o 29 de marzo de 1971 faleceu no sanatorio do Centro Galego de Bos Aires. Os restos do poeta foron despedidos polos señores Segundo Pampillón e no nome do Consello de Galiza Antón Alonso Ríos.O xornal "El Correo de Galicia" de Bos Aires sinalou diante da súa morte:
"A vida de Avelino Díaz foi exemplar en todos os aspectos. Non se limitou a facer versos crendo que con iso xa cumprira co seu deber con Galiza. El sabía que os versos sós non axudarían á súa terra a saír da escura noite na que estaba sumida e por ese traballo, con laudable inquietude, en todo evento que se organizara para demostrar os anceios de liberdade que os galegos teñen...".Mentres que a Revista "Galicia" do Centro Galego sinalaba:
"O Centro Galego chora por este fillo de Galicia inmortal que nos deixou hai poucos días. O seu corpo está perto do de Castelao e Suárez Picallo no noso Panteón. A alma fica lonxe... na terra que un día tomou a Avelino Díaz para facer del un grande poeta".Como dixo "A Nosa Terra": "Así foi en vida este bo galego, bo patriota e inspirado poeta".
FONTE: Enciclopedia da Emigración Galega, www.cigmigracion.com
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
